Menu

U jepem udhëve - Vera Istrefi

User Rating:  / 3
PoorBest 
Vera ISTREFI
Një lirizëm intim me bukuri rrjedhëse 

Eshtë i njohur tashmë mendimi që e bukura është gjithnjë e thjeshtë, por jo gjithçka e thjeshtë mund teVera Istrefi - U jepem udhëve jetë e bukur. Tek poetje Vera Istrefaj, kjo bukuri rrjedh natyrshëm, thjeshtë, pa komplikacione, pa zhurmë e kërkime artificiale efektoze. Shpirti i saj lirik më së miri po dëshmohet në librin e katërt poetik të saj, pas publikimit te "Shiu i fundit", "Nënqeshje e ëmbël" dhe "Në akuj digjem".

Unë e njoh prej kohësh poezinë e saj, qyshse e kam pasur nxënëse dhe e kam ndjekur me vëmendje përsosmërinë e fjalës së saj poetike, por gjithnjë me drojën nëse do të arrijë te e bukura, te shfaqja e plotë e saj. 

Botimet ritmike në hark kohor mes tyre nga dy vjet, tregojnë hapa të matur, një ritmike bukurie që pikon e rrjedh për tek lexuesi. Ndoshta kjo është arsyeja më e fortë që më ka bërë t'a rimarr në dorë dy-tri herë, veçanërisht këtë lirikë të fundit të hedhur, jo në strofa, por në vargje monokolone, të lira. 

Universi poetik i Vera Istrefajt, nuk ka shumë hapësirë, por unë nuk do të zgjatem shumë, pasi poezia nuk i ka për qejf fjalët e shumta, ndaj këtë shënim të shkurtër më tepër e bëra për t'i thënë poetes para lexuesit "je bukur" dhe na gëzon ecuria e  saj. Do të doja t'a mbyllja me një perifrazim të një vargu të saj "u jepem udhëve" duke i uruar udhë dhe hapësira të reja poetike. /Kukës, nëntor 2005 BAJAZIT CAHANI 


Grimcat e kujtimeve 
më shpërndahen 
tek mbledh pluhurat 
mbi orendi. 
Në çdo lot timin 
të rrokullis 
e lotët 
i mbaj në sy. 

T'u vara qerpikëve, 
fundeve të tyre. 
Ishin si maja heshtash 
që më thernin. 
Përse? 
S' kisha qëllim të keq 
veçse 
të zhytesha 
në thellësinë e syve të tu. 

Fletëve të trëndafilit 
vesuar më ka gëzimi 
Rrënjëve të tij 
ujit lot-hidhërimi. 
Ndër gjemba zvarritet 
mendimi im i mjerë, 
gjersa të shpërthejë 
gonxhe në pranverë. 
Dhe prapë 
fetëve të trëndafilit 
më veson mendimi 
ndërsa ndjenja 
më zvarritet 
gjembave të tij. 

Prej teje 
shkëputur është 
afshi i puthjes 
e pezull mbetur ka 
mes meje e teje 
Në dhimbje zemre 
vend ka zënë 
e s'luan. 
Mbështjellur më je 
rreth trupit 
e lëmsh i je bërë 
në grykë 
qetësisë time. 
Lermë të qetë 
në vetminë time 
të zhurmshme! 
Ti s'mundesh. 
Buzëve të tua 
lodron puthja ime 
e t'i përflak. 
Kështu 
s'mund të mos mendoj 
për ty. 
Në çdo qerpik tëndin 
therur kam shpirtin 
e në sytë e tu 
kam lëngatën 
Shetit puthja ime 
aty 
ku ti drithmat ia ndien 
Dhe ti… 
Ti s'e di 
se larg e pranë jemi. 
Njëherësh 
në ëndërr e realitet. 
T'a marr fytyrën, 
t'a shëtis mollëzave 
të gishtave të mi, 
por.. 
Vetëm kur je larg. 
Kur pranë jemi 
unë vetëm hesht 
Ndërsa ti s'mundesh. 
T'a ndiej ritmin e zëmres 
e dehem 
prej kësaj ritmike. 
Me ty 
kam turp e dëshirë, 
dhimbje e dashuri. 
Oh, zot! 
Ç'do t'u them nipërve 
kur gjyshe të jem 
për dashurinë time? 
Dhimbje kam. 
Hej, dreq! 
S'di ç'është mirë 
apo keq 
para Perëndisë: 
të vras timen 
apo një zemër tjetër?! 

Në rrapëllime qepallash 
ndeza zjarr 
që më dritoi 
qerpikëve të gjatë 
Kur zjarri 
lotin ma thau 
e kuptova se ishte ëndërr… 
ishte nate… 

Më është trishtuar 
mëllagë e bukur 
në dritare. 
Lulet rozë të saj 
kanë marrë arratinë 
ndërsa gjethet, 
nga keqardhja për mua 
rrinë. 

Buzën e mbrëmjes 
t'a fala 
për të t'a prishur 
qetësinë e natës 
Dhe agun e ditës 
për të t'i zbardhur 
mendimet. 
Sërish 
në buzë të mbrëmjes, 
tek bliri i vjetër, 
do të të falem 
për të t'a prishur 
qetësinë e natës tjetër. 
Dhe në ag të ditës 
pre do të jesh 
i mendimit prapë. 

Si një çift pëllumbash 
më kanë ikur 
vitet e rinisë, 
dhe ëndërrat. 
Tashmë kam mbetur 
si një kafaz, 
dyert e të cilit 
era i përplas. 

Shumë herë, 
mbrëmjeve, 
i bëj gërsheta 
hallet e mia, 
i lëshoj mbi supe. 
Në tridhjetë vitet e mia 
supet më mbeten të brishta 
e ëndërrat 
vetëm të trishta. 
Vë mbi gërsheta 
fjongo të kuqe 
e prapë dukem bukur 
në jetën me huqe. 
I buzëqesh vetes 
përballë pasqyrës, 
jeta më sfidon 
me shenja të fytyrës. 

Rreze dielli 
që shërove plagë të vjetër 
e hape plagë të re, 
ti je. 

Asgjë s'i bëhet pengesë 
lumit të ngashërimit tim. 
As guri mbi liqen, 
as vesa mbi gjethe dushk 
askush s'ma ndal, 
ngashërimin, askush. 
E le lotin lirshëm 
të mbarojë shëtitjen 
dhe zgjas vetëm dorën 
marr me vete ikjen 

Shpesh 
I përkëdhel ëndërrat 
si dy djemtë e mi 
t'i vë në qetësi. 
Ndodh 
që sapo vë në gjumë 
një ëndërr të vjetër, 
të përkëdhel një tjetër 
Në përkëdhelje 
gishtat më janë tretur, 
ninullave 
zëri më është mekur. 
E, përherë 
një motiv të ri 
kam për ëndërrat 
e për djemtë e mi. 

S'ia kursejnë emrin 
në bisedat banale. 
Ia nxijnë përshkrimin, 
ia plandosin në pluhur 
Kur pranë tyre kalon 
thonë 
" është e bukur" 
Në gushë 
duan t'i vënë 
varëse të fajësisë 
Ajo s'vë asgjë 
falë thjeshtësisë. 

Shumë netë 
m'i shkallmon pagjumësia. 
Në batakun e zhgënjimit 
më ngulçon shpirti. 
Më mjergullohen mendimet 
nga mundimet 
e për çudi 
i dalloj qartë 
ngjyrat e së keqes. 

S' mundem të urrej 
se ndryshe 
duhet te vdes njerëz. 
Veç shpirtit 
nuk kam tjetër pronë. 
S' jam e marrë 
të bëj shpirtin varr. 

Tok me gotën 
rrokulliset diçka tjetër. 
Ishte nisur për t'u thyer 
edhe tavëll e vjetër. 
Rrokullimë, 
rrokullimë, 
rrokkullimë. 
Hej, ku vete? 
Lërma shpirtin tim! 
Tok me ciflat në tavolinë 
u mblodhën pjesë 
nga shpirti im. 
Shndrin tryeza 
veç për pak, 
me të tilla 
mbushet prapë. 

Kam frikë 
nga mendimet e mia 
që udhëtimin nisin 
nga truri 
në zemër. 
Nëse në një çast 
shfaq dobësi 
më ndjeni, 
jam njeri. 
Të kundërtën dua, 
por më kot 
S'jam robot. 

T'u jepem udhëve 
të endem në to, 
shpesh dua. 
Edhe të pengohem, 
të lë gjurmë, 
të ngrihem sërish 
e të ec 
gjer në dhimbje gjunjësh. 
Hapat e pasigurtë, 
flokët shpupurisur 
i shkojnë rrugës. 
T'u jepem udhëve dua, 
t'a lë veten diku. 

Ike 
fare natyrshëm. 
Embël më plagose 
mu në zemër. 
Një pjesë të zemrës 
ma more, 
një pjesë të zemrës 
ma le. 
Të gjalloj e vdekur 
ti më le. 

Sa vështirë 
të lindësh në rreze 
e të ndjesh 
se s'jeton dot 
pa aromën e luleve 
të majës së Gjalicës. 
Përherë e pangopur 
Vetëm sa frymoj 
edhe ne stinën e shkurtër të verës. 
Sa pak jetoj! 
Më merr udhë 
shpirti 
gurëve të çmendur 
që vetëm të rrokullisen 
dinë. 
Në zvarritje 
më mbeti shpirti, 
gjakosur me dhimbje, 
i heshtur në piskamë. 
Sa vështirë 
kurorëzimi në majë 
kur 
veç aromën e luleve 
ke si pajë. 

Shumëçka ka ndodhur. 
Si gjithmonë 
në sytë e tu 
diçka jo e zakontë 
më tërheq. 
S'di ç'më ka trokitur 
në derë 
e keqja 
apo e mira. 
Shumëçka ka ndodhur 
e jo vetëm në sytë e tu 
ka mbetur 
jozakonshmëria. 

Kush më kërkon 
dhe pse? 
Ç'hall ke? 
Të takohemi 
aty ku rrugët ndahen? 
E më pas? 
Heshtjes a britmës t'i thërras? 
S'jam e vetme në udhëtim, 
e rrugëve 
s'dua të mbjell trishtim! 

Ku t'i preh sytë 
mendjen time? 
Po s' erdhe 
një ditë të vdekur 
kam jetuar. 
Endërra 
do të më marrë krahë 
e në fluturim 
të gjakosur 
do të tërheqë 
mallin tim. 
Ti eja! 
Gjej arsye 
dhe eja 
qoftë për një vështrim 
se kështu 
i vë korëz 
plagës së shpirtit tim. 

Ka rënë degë e thyer 
përtokë. 
Era e dhjetorit 
e tund sa andej-këtej. 
Degë e kumbullës 
që kohë më parë 
Fryte më fali. 
Dega e thyer 
rënë ka përtokë 
e aroma e luleve të saj 
mbetur më ka në kokë. 

Për të qenë me ty 
më duhet të jem 
ëngjëll e djall. 
Tjetër gjë ndiej 
veçse mall. 
Të ndarë 
s'kemi sy për të parë. 
Vdekja më bredh 
gonxheve të dashurisë. 

Ç' është kjo heshtje mes nesh? 
Buzëve të varen 
fjalët e pathëna, 
t'i bëjnë më të ëmbla. 
Qerpikëve të varen 
shikimet e shmangura, 
syri të ndrit më tepër. 
Ç' është kjo heshtje mes nesh? 

Në vrapin tim 
drejt skajit fundor të jetës 
në harresë lashë 
dashurinë 
si një rrobe të bukur, 
por që kurrë s'ke rast ta veshësh. 
Pluhur ka zënë 
por ende mban 
aromën e parfumit dehës. 
Në vrap e sipër 
në kurriz më rëndoi 
humbja, 
fitorja, 
shpresa. 
Ndonëse vrapova 
mike m'u bë vonesa. 
Vonë, 
shumë vonë! 
Edhe agimi i ditës së sotme 
është i vonë, 
njëherësh 
start për vrapin tim. 
Çuditërisht, 
më buzëqesh 
dashuri e harruar, 
por tepër vonë. 
Në grykëtharje, 
etje të pashuar 
rrënjëzon 
dashuri e harruar, 
S'di 
kur më erdhi 
e kur më iku rasti 
rrobën e bukur t'a veshja, 
e s'do te kishte rëndësi 
nëse më vonë 
do të qaja 
apo do të qeshja. 

Zanë 
a shtojzovalle je?! 
I marrë! 
Harron 
kush jam 
e si jam?! 
Flokët 
s'mi kalojne supet 
e shtatin 
s'e kam të gjatë. 
E tillë të jem 
veç për një natë?! 
Hej, unë jam kështu 
e thjeshtë 
dhe nuk mbretëroj në bjeshkë. 

Brigjeve te Komanit 
bashkë me zanat 
mbretërojnë manat 
Përfytyroj 
zanan flokëgjatë 
nëvendim tim 
ulur ne ndajnatë. 
Në ag të ditës 
djaloshi prite 
vjedh pasqyrën dhe… 
ndjell mënxyrën. 
Zanë e bukur 
mallkon 
në Drin duke u futur. 
Sirena e tragetit 
më shurdhon mendimet 
tutje ëndërrimit 
tutje përfytyrimit. 
Nën hijen e manit, 
në breg të Komanit, 
lashë 
djaloshin në pritje 
zanën në ikje. 

T'u desh 
kokën ta ulësh 
t'a kthesh pas. 
Unë 
vura buzën në gaz. 
E di. 
Ti s'do ta ulesh në prehër 
Keqdashjen, 
ndaj, 
nuk bën pakt me ngasjen. 
Në ikje 
me sy më përkëdhel, 
me dëshirë, 
e unë 
nuk kam frikë 
nga njeriu i mirë. 

Tutje-tëhu 
hoqa zvarre 
një pjesë të vetes 
nga toka 
në re. 
Në kristal te dëborës 
me ngriu 
imazhi i vetes harruar. 
Hoqa zvarrë 
pjesën e mbetur 
dhe veten pashë 
me keqardhje 
gjysmë të gjallë 
gjysmë të vdekur. 

Ndonëse katër në numërim 
ishim tre në tavolinë. 
Mbase ishe edhe ti 
Gjysmë qënie, gjithsesi. 
S'di ku të treti 
tjetra pjesë 
në të shara 
a në shkesë. 
Ishe sot, ti, bashkë me ne 
por për mua ishim tre. 

Në jetë 
natyrshëm 
krijova timin portret. 
Një ditë, 
po natyrshëm, 
e gritha. 
Në cjerrje të lëkurës, 
mes dhimbjesh, 
copëza kujtimesh gjalluan. 
E prapë, natyrshëm, 
ca ndjenja më pushtuan. 
Ne vatra të ndryshme 
Të trurit tim 
flenë shumë ëndërra 
të mira e të këqija. 
Dhe unë i ndjej, 
S'më vjen turp nga asnjëra. 
He! 
Mos qeshni, 
as mos më shani 
se unë 
s'jam perëndia. 
Në këtë botë mëkatesh 
lini pak vend 
për mëkatet e mia. 
Në është e pamundur 
më ndjeni! 
Sic ishit më parë 
për mua 
prapë do të jeni 

Mos ik! 
Hapat 
mos i hidh 
mbi trishtimin tim! 
Dhe… 
Mos eja! 
Hapat 
mos i hidh 
mbi dhimbjen time. 
Gjej, të lutem 
një vendndodhje 
mes dhimbjes dhe trishtimit, 
dhe… 
Eja! 
Shuaja etjen buzës 
e bëju udhë 
drithmave të shpirtit. 
Si t'a heq 
ndjesinë e këputjes 
e shenjësinë 
e rilindjes?! 

Crregullisht 
kokat e njerëzve në rrugë 
lëvizin drejt meje. 
Në vetvete 
kam plot jetë 
e nga keto levizje 
gjaku më cmendet 
në deje. 
Cuditërisht 
e qetë në ecje 
njerëzve u jap 
një buzëqeshje. 

Caqet e vetvetes 
s'munda t'i kaloj 
ndaj, 
e tillë mbeta 
pa famë, 
e thjeshtë 
si lulja në bjeshkë 
e cila 
mundet të thahet 
pa e parë askush. 
Njerëzit, 
sidomos të ngeshmit 
rrallë preferojnë 
lartësite.

 

 



Komento artikullin!


Security code
Fresko kodin e sigurisë!

Autor të ndryshëm